دلنوشته منتخب؛ مسیر پرتلاطم
چهارشنبه 20 آبان 1394 ساعت 20:19 | نوشته ‌شده به دست مریم C60 | ( نظرات )

دلنوشته؛ مسیر پرتلاطم


به قلم کمک راهنما آقای پژمان اصلحی


خسته‌ام، پریشانم، مضطربم. از آن دورترین زمانی که در خاطر دارم، دویده‌ام، با اضطراب دویده‌ام. و اینک در میانهٔ راه تنها دست آوردم خستگی ست. نمی‌دانم کجای این مسیر پرتلاطم بود که با خود اندیشیدم: شاید کسی باید بیاید، کسی که دردهایم را با او قسمت کنم، کسی که تکیه گاهی باشد برای آرمیدن. کسی باید در کنار من و همراه و هم قدم ومعنابخش این دویدن‌های بی حاصلم باشد. خواستم، خاستم و به دنبالش گشتم و او را یافتم و به دنبال خود کشیدم تا این سوی مرزهای تنهاییم. آمد، مرا یافت و به دنبالم به راه افتاد تا هرکجا که بردمش اما این همهٔ ماجرا نبود! من مسئولم... مسئول او و طفلی که به دعوت من پای بر این گسترهٔ هزار رنگ با هزارتوهای بی حد و حصرش نهاد. پس بیشتر دویدم، باانگیزه‌تر اما مضطرب‌تر. برای خودم فقط آرامش می‌خواستم اما برای اینان همهٔ دنیا را، پس بیشتر دویدم، نگران‌تر، پریشان‌تر...

همهٔ دنیا کجا و دستان ناتوان من کجا؟! خستگی اگر با یاس همراه شود ترسی کمرشکن می‌زاید و کمر خستهٔ من یارای تحمل آن را ندارد. باید معجزه‌ای رخ دهد تا سر پا بایستم و این مسیر توان‌فرسا را برای همراهانم سهل‌تر کنم. خواستم، خاستم و به دنبالش گشتم و یافتم آن معجون معجزه را ... آن برف سپیدی که با احتراق فندکی کوچک، آب می‌کرد یخ یاس درونم را و خاموش می‌کرد شعله‌های حسرت را. آرامم می‌کند این معجون. گویی تمام دنیا ازآن من است، گویی هم اوست که نیروی واژگون کردن این تقدیر واژگون را به آسانی یک پک عمیق به من ارزانی می‌دارد و مرا به قله‌های فراموشی شیرینی رهنمون می‌شود که همیشه آرزویش را داشته‌ام و چه دل‌چسب است این فراموشی!

زمان می‌گذرد لیک بی شتاب! و من اینک یافته‌ام آنچه را که همیشه خواسته‌ام و به آن دست نیافته‌ام!

 آرامم، بگذار همهٔ جهان در تب و تاب هرچه می‌خواهد بماند، من آرامم.

سالهای سال در شتاب ثانیه‌ها بی وقفه دویده‌ام، حالا در این روزهای کش‌دار فقط در حال پرسه زدن در عمق سطحی‌ترین معانیم! حالم را می‌فهمی؟! ساعت‌ها دستمالی به دست گرفته، می‌سایم! سطح میز تحریر را می‌سایم و با تمامی سلول‌های خاکستری مغزم به آن آخرین میکرب برجای مانده برآن می‌اندیشم! همه جا را برق می‌اندازم، گرچه کاملاً راضی نشده‌ام، به آن خیره می‌شوم، لذت می‌برم اما برق اشک را که در چشمان نگران همسرم می‌بینم، بدون هیچ فکری تنها میلی عمیق برای کام گرفتن از چند دود در دل احساس می‌کنم. همه چیز خوب و آرام است، درک نمی‌کنم که او از چه روی این‌گونه گریان است! وقتی به صحبت می‌نشینیم و اتهامات واهی او را می‌شنوم چنان برآشفته می‌شوم که می‌خواهم زمین و زمان را برهم زنم.. چگونه می‌تواند تا این حد دچار وهم شده و مرا معتاد خطاب کند؟ چگونه می‌تواند بی دلیل آرامش مرا بر هم زده و دنیای آرامی را که به سختی برای خود ساخته‌ام به جنجال کشاند؟           

این روزها دوباره اوضاع دگرگون شده است. انگار از معجون معجزه نیز کاری ساخته نیست! از آن انرژی فراوان که مرا نیرومندترین مرد دنیا می‌کرد خبری نیست، بدنم توان کوچک‌ترین کاری را ندارد. آن تمرکزی که مرا قادر به حل سخت‌ترین مسائل می‌ساخت جای خود را به پریشان‌فکری عجیبی داده که امکان تمرکز بر ساده‌ترین امور را از من گرفته! آن شادابی که موجب می‌شد ساعت‌ها با دخترکم عروسک بازی کنم به خمودگی تبدیل شده است. همهٔ اینها را برای اولین بار با صدای هق هق آشنایی که در پی طوفان خشمم، فضای خانه را پر کرده بود به عینه دیدم! من که آزارم به موری نمی‌رسید و صدای بلندم را احدی نشنیده بود، این روزها گاه در میان بهت و حیرت همه و حتی خودم چنان فریاد می‌کشم که همه را از خود گریزان می‌کنم. همه می‌توانند از این موجود تازه متولد شده فرار کنند اما خودم را چه کنم؟ ای کاش راهی بود تا خود نیز از او بگریزم! لعنت به این تقدیر! لعنت به توای زندگی! سهم من از تو فقط تلاش بی پاداش، نومیدی و دویدن و نرسیدن است؟!

خداوندا دیگر هیچ چیز آرامم نمی‌کند! ای مهر بی پایان، من نیز بندهٔ توام... ای یار و یاور خستگان، خسته‌ام مرا دریاب. ای توانای مطلق این ناتوان ترین را به حال خود وامگذار. پای رفتن ندارم و اصلاً نمی‌دانم به کدامین سو باید رفت!

نفهمیدم چه اتفاقی افتاد فقط دیدم زمانی همهٔ عزیزانم طوری نگاهم می‌کنند که انگار جزام گرفته‌ام! نگاه‌هایشان سرشار از ترسی آمیخته به ترحم بود. کم کم از همه فرار کردم، از آن نگاه‌هایی که آزارم می‌داد، از نگاه‌های مرد تکیده در آینه که با پوستی افتاده و جوشی کهنه برگونه و با آن چشمان بی فروغ که هر وقت به من می‌نگریست، بی وقفه زار می‌گریست، به انزوای آن اتاق لعنتی پناه بردم. دیگر تنبوری که شریک غم و شادی سالیانم بود نیز با انگشتان بی رمقم بیگانه بود! فضای اتاقی که مملو از دود و سکوت، تنهایی و اندوه بود بر سینه‌ام فشار می‌آورد! بیرون از اینجا زندگی هرچند ماتم زده، جریان داشت..

می‌خواستم کاری کنم. باید کاری می‌کردم. آخرین رمق را به کار گرفته راه افتادم!

این روزها فکر می‌کنم شاید به خاطر آن شبی که برسجاده، در حال خلسه با تضرع از خدا خواستم که دستم را بگیرد، ناگاه آن‌ها را در دستان مقتدر مردی یافتم که با نیرویی حیرت انگیز مرا از این کابوس بیدار کرد و از آن مرداب بیرون کشید. هر گامی که بر می‌دارم با پاهای اوست، قدم‌هایم را فقط اگر بر جای پای مطمئن او بگذارم رو به جلوست ورنه باقی درجا زدن است و عقب رفتن!

اینک من یک مسافرم. همسفرم عشق است و رهنمایم مهر. من یک مسافرم. مقصدم نیل به تعادل است و مسیرم آن چنان امن که هیچ اهریمنی قادر به انصراف من از این سفر نخواهد بود. گرچه پایم هنوز لنگ است اما دستانم در دستان مقتدر مردیست که ....

غرض از توصیف آنچه بدان اشاره کردم، شرح این واقعیت بود که خاستگاه اولیهٔ هر حرکتی که در زندگی انجام می‌دهیم، پاسخ (درست یا غلط) به ضرورتی است که احساس می‌کنیم. به نوعی می‌توان گفت: خواستن، درک ضرورت است و توانستن، نتیجهٔ حرکت در مسیر اجابت آن و انتخاب این مسیر تحت تأثیر دانش، فرهنگ، توانایی‌های فردی، شرایط اجتماعی و ده‌ها فاکتور دیگر صورت می‌گیرد. مثال ساده برای توضیح عرایضم، همان است که در بالا بدان اشاره کردم: پرداختن به اموری که تناسب منطقی با توانایی‌ها، علایق و درکل، شخصیت ما ندارد غالباً ما را دچار سرخوردگی می‌کند. عدم شناخت صحیح و کامل از "خود" و بها دادن بیشتر به آنچه که از عهدهٔ ما خارج است، احساس ضعف و ناتوانی به همراه خواهد داشت. به عقیدهٔ من مهم‌ترین فاکتور در جملهٔ معروف "خواستن توانستن است"، تشخیص درست و واقعی "خواسته" است. خواستن اگر ریشه در تعقل و شناخت نداشته باشد همان است که: من دنیا را برای خانواده‌ام می‌خواهم و چون نمی‌توانم جز بخش بسیار کوچکی از آن را برایشان فراهم کنم دچار سرخوردگی می‌شوم و در گام دوم می‌خواهم از این سرخوردگی رها شوم پس به دنبال مواد مخدر می‌روم. اینجا وقتی حاصل خواستن و توانستنم را مشاهده می‌کنم در نقطه‌ای از مسیر، من می‌مانم و آنچه خلق کرده‌ام: مردابی که نه تنها خودم بلکه عزیزترین کسانم را به کام می‌کشد! تا اینجا نه خواستنم درست بوده، نه حرکتم و نه توانستنم! در جایی از این راه می دانم که راه را غلط پیموده‌ام اما تا وقتی که عمیقاً نخواستم، توانستنی در کار نبود. به قول عزیزی، دانستن بدون خواستن، توانستنی به بار نمی‌آورد! تنها زمانی که موفق شدم عقل، احساس و ضرورت را عریان در مقابل هم قرار داده و بی‌طرفانه جدال آنها را نظاره کنم مطمئن شدم که حدیث خواستن چیست و برای توانستن حرکتی باید هرچند دردناک. خلاصه آن که می‌خواهم به تعادل برسم، می‌خواهم آن "خود" ارزشمند را از درون این موجود پریشان بیرون کشم و چاره‌ای جز زایش دوباره ندارم. زایش هم هماره با درد همراه است پس مهیای سفر می‌شوم، مرد سفر می‌شوم و گام به گام، وادی به وادی همراهت می‌آیم و مؤمنم به اجابت این خواستن، محتاجم به طریقت این حرکت و مشتاقم به اصالت این توانستن. 

دستانم را رها مکن تا رهایی مهدی جان!

با احترام؛ کمک راهنما مسافر پژمان رهجوی آقای مهدی زارع

Print Friendly Version of this pageپرینت مطلب داغ کن - کلوب دات کام Share
مرتبط با: دل نوشته ها،


می توانید دیدگاه خود را بنویسید
همسفر سحر جمعه 22 آبان 1394 21:50
دل نوشته ی بسیار زیبا و تاثیر گذاری بود به امید روزی که همه ی کسانی که در دام اعتیاد هستند طعم شیرین رهایی را بچشند
پنجشنبه 21 آبان 1394 10:13
بسیار دلنوشته ی زیبایی بود که درآن تمام اصول نویسندگی به خوبی رعایت شده بود.باشناختی که از پژمان عزیز داریم انتظاری جز این نبود.شیوایی قلمت ماندگار دوست عزیز.از خانم مریم گرامی هم کمال تشکر رادارم.
سالار چهارشنبه 20 آبان 1394 17:57
متن بسیار زیباو تأثیر گزار است.
از پژمان عزیز انتظار غیر از این هم نداشتم
تشکر از خانم مریم بابت نگارش کامل این دلنوشته
همسفر فریبا چهارشنبه 20 آبان 1394 17:45
بسیار زیبا وپراحساس بود.آفرین بر این قلم زیبا.وخوشحالم که امروز درجایگاه والای کمک راهنمایی خدمت میکنید.
همسفرافسون چهارشنبه 20 آبان 1394 16:39
سپاس از احساس زیبا و قلم شیوا و کلام امیدبخشتان. آرزومنذم تمامی نیازمندان درمان، مسیر شما را بیابند.
 
لبخندناراحتچشمک
نیشخندبغلسوال
قلبخجالتزبان
ماچتعجبعصبانی
عینکشیطانگریه
خندهقهقههخداحافظ
سبزقهرهورا
دستگلتفکر
نظرات پس از تایید نشان داده خواهند شد.
 
درباره ما ...
دریافت نشریات و فایل های صوتی ...
دریافت کتاب «عبور از منطقه 60 درجه زیر صفر» نویسنده: مهندس حسین دژاكام دانلود نوشتارها و فایلهای صوتی کنگره 60 در قالب فایل Mp3 و PDF
اشعار شاعران کنگره 60
اشعار شاعران کنگره 60
مسافران و همسفران محترم کنگره 60 می توانند اشعار خود را به ایمیل: adezhakam@gmail.com برای آقای امین دژاکام ارسال کنند.
آمار سایت ...
• تعداد مطالب:
• تعداد نویسندگان:
• آخرین بروز رسانی:
• بازدید امروز:
• بازدید دیروز:
• بازدید این ماه:
• بازدید ماه قبل:
• بازدید کل:
• آخرین بازدید: